Popielcy są rasą, która pojawiła się wiele lat przed ludźmi. Jednak w 100 roku P.E. (przed Eksodusem) zostali wygnani z zajmowanych przez siebie terenów przez czcicieli piątki bogów. Wydarzenie to było przyczyną wybuchu późniejszego konfliktu między obiema rasami. Miał on miejsce w 1070 roku P.E. i przełożył się na zakończenie Wojen Gildii. Także w tym roku została stoczona wielka bitwa między ludźmi a popielcami pod Wielkim Murem Północnym. Askalończycy polegli, a niedobitki mogły się jedynie biernie przyglądać podbojowi ich ojczystej ziemi. Ów pogrom nazwano później The Searing. W trakcie stopniowego zdobywania askalońskich ziem Popielcy napotykali silny opór ze strony Awangardy Askalonu.
Dwadzieścia lat po słynnej bitwie pod Wielkim Północnym Murem popielcy zdobyli Miasto Askalon. Podczas oblężenia stolicy Król Alderbern użył mocy swojego miecza i zdziesiątkował agresorów. Jednak okazało się to pyrrusowym zwycięstwem – majestatyczne centrum ludzkiej rasy zmieniło się w miasto duchów. Odmienić los mógł ktoś, posiadający jeden z dwóch starożytnych mieczy – Magdaera lub Sohothinea. Jednak siły popielców były na tyle zdeterminowane, że dalej podbijały terytorium Askalonu. W roku 1112 P.E. na Ruinach Rin wzniesiona została główna twierdza popielców na froncie – Czarna Cytadela. Rządy na zdobytych terenach sprawowali najczęściej Szamani Legionów. Dzięki nim w czterech Legionach: Ognia, Popiołu, Żelaza i Złota była utrzymywana surowa dyscyplina. Szamani podtrzymywali także wiarę Legionów w Tytanów. Nawet po upadku tych bogów duchowieństwo dalej chciało utrzymywać władzę. Jednakże społeczeństwo popielców okazało się być odporne na manipulację i propagandę. W 1116 roku P.E. późniejsza bohaterka tej rasy, Kalla Scorchrazor, poprowadziła powstanie przeciwko szamanom i obaliła ich rządy. Odtąd Legiony tłumiły każdy przejaw religijnego kultu na swoich ziemiach.
Podbijanie terenów Askalonu trwało długo, ale gdy ludzie bronili się już w ostatniej twierdzy, Ebonhawke, popielcy zaczęli umacniać swoją władzę na przejętych ziemiach. Również od tego czasu nastała regularna wojna między obiema rasami. Podczas Przebudzeń Starożytnych Smoków i nowych panów Askalonu nie ominęło nieszczęście. W 1320 roku P.E. niedaleko ich terenów przebudził się Kralkatorrik, Starożytny Kryształowy Smok. Jego przelot nad terenami Askalonu spowodował duże zniszczenia, a on sam skierował się w stronę Kryształowej Pustyni, gdzie przebywa cały czas. Od zakończenia podboju Askalonu Popielcy panują żelazną ręką nad zdobytymi terenami, tłumią wszelki opór i wyczekują dnia, w którym będą mogli zobaczyć koniec ludzkiej rasy.
