Quaggany to inteligentne, łagodne istoty (półpłazy), które pierwotnie założyły swoje domy w głębi Unending Ocean. Niedawno przeniosły się do płytszych wód wzdłuż Tarnished Coast i Sea of Sorrows, a także w głąb lądu do jezior słodkowodnych.
“Ooooo. Musisz zrozumieć. Quaggany nie chcą przeszkadzać nikomu. Quaggany chcą żyć w pokoju.” – Neootek, Varonos z Oogooth
Biologia i zachowania
Quaggany mogą oddychać zarówno pod wodą, jak i powietrzem. Mogą żyć zarówno w słonej, jak i słodkiej wodzie, a także łatwo mogą przetrwać na lądzie, ale po około dniu lub dwóch ich skóra staje się popękana, sucha i nieprzyjemna w dotyku. Quaggany są wszystkożerne i żyją, jedząc zebrane koralowce, wodorosty i ryby. Składają jaja, a młodymi opiekuje się cała społeczność. Większość quagganów pochodzi z południa. Ich naturalnym umaszczeniem jest grzbiet w dwóch odcieniach błękitu morza i jasnoszary brzuch. Istnieje również grupa z północy, która ma czarny grzbiet i biały brzuch, podobnie jak pingwiny.
Quaggany są z natury spokojne i rzadko stają się agresywne, chyba że sprowokowane. Kiedy quaggany są zagrożone lub odczuwają ból, wzrasta ich poziom adrenaliny i części skóry przybiera ciemno szkarłatny odcień. Kły wyrzynają się z ich ust, a płetwy stają się coraz większe, niczym ogromne szpony. W tym stanie, instynkt zwycięża racjonalne myślenie, i quaggan jest niczym „wodny silnik napędzany wolą niszczenia”. Są one głęboko zawstydzone, gdy ukażą taką agresję, bo uważa się to za faux pas wśród reszty ich społeczności.
Ta przemiana jest głównym powodem, dla którego aktywnie unikają walki –przebywając w tym stanie są one zagrożeniem dla siebie i innych. Stają się bezrozumnymi bestiami kierowanymi tylko do niszczenia i nie korzystają wtedy z mózgu i taktyki. Heroiczne quaggany potrafią stać się agresywni, nie ulegając szałowi, ale reszta społeczeństwa ciągle dziwnie na nich patrzy.
Quaggany są grzeczne i ułożone do tego stopnia, że ich zdaniem odniesienia do samych siebie uważa się za obraźliwe i egocentryczne. W rezultacie starają się nie używać zaimków “ja”, czy “moje”, preferując użycie ogólnego terminu “quaggan”. Inne rasy rozmawiając z quagganami, mogą się czuć przez to lekko sfrustrowane. Dla przykładu zwrot “Zgubiłem mojego zwierzaka rybę. Jestem smutny” stanie się “Quaggan zgubił zwierzaka rybę quaggana. Quaggan jest smutny”. Ten sposób mówienia sprawia, że wiele osób odbiera ich za istoty dziecinne lub mało inteligentne. Pomimo że są mądre, maniera mówienia poróżnia ich z innymi rasami.
Inne rasy uznały quaggany za „rodzaj niewinnych istoty, chyba że staną się rozdrażnione”. Quaggany chcą prowadzić spokojne życie. Będą usuwać się z drogi bardziej agresywnych ras, jeśli one po prostu każą im odejść. Problem polega na tym, że ze względu na coraz więcej ataków przez wrogie rasy, takie jak kraity, nie ma miejsca, gdzie mogą się udać.
“Zaczęliśmy [pushing] drażnić się z małymi „kulkami masła”. Oczywiście wszystko dla zabawy. Potem im coś odbiło i zaczęły się prawdziwe problemy.” – Argoth Onehand, były poszukiwacz przygód
Ubiór i wyposażenie
Quaggany czują się wygodnie nago, ale noszenie ubrań jest ich zdaniem znakiem indywidualności i poczucia dumy. Na normalny ubiór quaggana składa się ozdobne nakrycie głowy połączone z uprzężą związaną wokół klatki piersiowej i ramion. Często również zdobią garderobę wodoodpornymi, kolorowymi piórami ptactwa brzegowego, którą zakładają na uroczyste okazje.
Quaggany budując domy korzystają z zasobów morza. Do wznoszenia posiadłości używają koralowców i wodorostów. Domy są uwiązane do dna oceanu, ale w razie potrzeby mogą być ławo odholowane do bezpieczniejszego miejsca. Dla uzyskania światła quaggany używają luminescencyjnych pereł i fosforujących alg.
Ostatnie wydarzenia
Do niedawna historia quagganów była dość nudna. Jak mówią ich „pastkeppers” jedynymi tematami rozmów było, kto jest czyim dzieckiem i gdzie sardynki odbywają tarło tego roku. To zmieniło się 50 lat temu, wraz z inwazją kraitów na ich ziemie. Wodna rasa zamieszkiwała głębokie podwodne rowy. Nagle jednak na quaggańskich terenach nastąpiło trzęsienie ziemi, niszcząc ich cywilizację. Quaggany, które przetrwały udały się w wędrówkę na płytsze wody, natomiast inne, które uciekały przed Starożytnym Smokiem, Jormagiem, udały się do bardziej zaludnionych miejsc Tyrii.
Wielu quggan, w tym ich przywódca, zostało zabitych w najeździe kraitów. Rasa rządzona była kiedyś przez quaggana Markissiosa, lecz cały ród został ubity, zjedzony lub zniewolony. Ci, którzy przeżyli najazd słuchają się burmistrza miasteczka, Vernosa. Oferuje on pomoc, kiedy tylko może, ponieważ rasa jest przyjazna i trzyma się razem nawet w tak bardzo trudnych czasach.
Niewielka grupa Varnosa, zwróciła się do królowej Kryty, i dwie rasy zawarły sojusz. Mimo że obie są oblężone, pomagają sobie nawzajem, jak tylko mogą.
Wiara
Quaggany czczą jednego boga znanego jako Mellaggan, który reprezentuje dary morza. W temperamencie i charakterze przypomina ludzką boginię Melandru. Quggany są zbyt grzeczne, by się na nią nie zgodzić, choć wskazują na oczywiste różnice między bogiem lądowym a morskim. Quaggany czczą swojego boga w zatopionych świątyniach bogini Melandru, dla przykładu w Lake Gendarr.
Religia quaggan wydaje się być konserwatywna i tradycyjna. „Pastkeepers” służą jako kapłani, którzy odpowiedzialni są także za legendy każdej społeczności quaggan.
Za kulisami
Quggany pierwotnie były bardzo pulchne. Stworzenia prawie jak z kreskówek. Szybko zostały przyjęte jako słodkie stworzenia wodne. Ich oryginalny wygląd był nie lada wyzwaniem do animacji, więc nieco je odchudzono. Wyglądały przez to jak delfiny. Później odzyskały część swojej masy, ale zachowały bobrzy ogon.
Ich dwoista natura pochodziła z obawy, że są tak ładne i słodkie, iż nie przetrwałyby w świecie. Tak by było, gdybyśmy nie wpadli na pomysł, aby zrobić z nich potwory – „Nie denerwuj quaggana. Nie chciałbyś tu być jak quaggan jest zły”. Gdy quaggan jest zły, zmienia się zupełnie w kogoś innego. Dzięki temu przeżyły przez tyle lat. Pojawia się jednak kolejne pytanie: dlaczego quaggany nie wyglądają tak cały czas? Quaggany wstydzą się swojej postaci, gdy są agresywne. Po za tym to jedna z niewielu ras, która ma odrębny styl mówienia. Quaggany pozostają najbardziej słodką rasą, przez co nasza ciężka praca jest łatwa do zniesienia.
